ในคืนวันเสาร์ที่ 24 ตุลาคม 47 ที่ผ่านมาถึงเป็นวันหยุดพัหผ่อนก้อตาม ผมได้กลับไปเยื่อนสถานที่ที่เป็นอดีตที่ดีที่สุดของผม ผมยังคงนั่งจ้องหน้ากับจอคอมพิวเตอร์เกือบตลอตทั้งคืน พอตี 4 เศษ ๆ ผมเริ่มสะกิตเพื่อนผมให้ตือนเพื่อดำเนินแผนการของวันอาทิตย์ที่ 25 ตุลาคม 47 ติ้น(ตีนผี อิอิ ไม่ใช่เป็นคนขับรถเนี่ยแหล่ะ)ตื่นขึ้น ผมก้อบอกน้องให้เขียนโค้ดโปรแกรมต่อเอง เราเริ่มออกจากหมู่บ้านนันทราธานี ไปแมนชันเพื่อเตรียมเสื้อผ้า หลังจากที่ติ้นอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว เราก้อออกเดินทาง ผมเริ่มหลัทันที 55+ ยังไม่ได้นอนนี่หว่า หลังจากออกจากแมนชันเราก้อไปรับเฟิร์ส (เพื่อนเรียนป.โท อยู่มช.) และ ทอม(คนไม่มีแฟน) ผมไม่แน่ใจว่าเราไปจอดรถที่หอเฟิร์ส นานแค่ไหนรู้แค่ว่าผมแล่ะติ้นนอนหลับรออยู่ในรถ เมื่อพร้อมเราก้อไปรับน้องเล็ก 55+ (ไอ้ติ้นด่าแน่เลยเอาเรื่องมันมาบรรยาย ก้อคนไม่มีแฟนแล้วนิ) จากนั้นผมไม่สามารถบรรยายสิ่งใดได้แล้ว นอกจากรู้ว่าเราไปหยุดที่ปั๊มปตท.แห่งหนึ่ง ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหนด้วย จากนั้นผมหลับต่อจนถึงทางเข้าอุทยานแจ้ซ้อน ผมก้อเริ่มตื่น หลังจากเราขับรถไปสักพักจนถึงที่จอดรถเราก้อไม่รอช้าเราเริ่มลงมือถ่ายรูปกับป้ายก่อนเลย (มีรูปให้ดู รูปหนึ่งรูปมากกว่าคำสองพันคำ อิอิ)

หลังจากนั้นก้อเดินหิ้วสำภาระเดินไปบริเวรใกล้ ๆ ที่จอดรถ เดินไปเข้าห้องน้ำ เดินต่อไปดูสถานที่ ที่เราจะไปเที่ยวกัน หลังจากนั้นเราตกลงกันจะเดินทางไปน้ำตก อีก 2 กม. จะถึงทางขึ้น เฟิร์สกลับไปขับรถมารับพวกเรา เพื่อไปที่ทางเข้าน้ำตก ผมเริ่มมองหามีไรน่ากินบ้าง เห็นมินิเกาลัด อิอิ (เดี๋ยวจะกลับมาซื้อ) เราเดินไปสักครู่ก้อไปถ่ายรูปก้อนหินที่พวกเราขึ้นไปรออยู่แล้ว ที่จริงก้อถ่ายพวกเราแหล่ะ แล้วเราก้อเริ่มเดินทางต่อเพื่อไปที่น้ำตก เรารู้สึกเย็น ๆ (ก้อมันป่านิ ) เราก้อคุยไปเดินไป เราไปถึงน้ำตกชั้นแรก ก้อถ่ายรูปไป (ผมม่ะมีกล้องก้อต้องหากล้องเข้าเป็นธรรมดา)

เราก้อถ่ายรูปไป ดูไปมีเจ้าหน้าที่มาแนะนำน้ำตกขั้นสุดยอด(สุดโลก) แต่ต้องเดินขึ้นต่อจากน้ำตกชั้น ที่ 6 ไปอีก 2 กม. (สวยกว่านี้อีก ผมไปเห็นแล้ว เจ้าหน้าที่บอก) พวกเราเดินทางผ่านชั้นที่ 2 3 4 5 6 ผมหมดแรงไปหน่อยก้อยังม่ะได้กินไรกะเขานิ พวกเราเดินทางต่อไป อย่างใจจดใจจอว่าเมื่อไรมันจะถึง 55+ ของสวยงามทามไมมันอยู่ไกลจัง ลืมบอกไปชื่อน้ำตกแม่เปียก ที่เอามาเขียนนะไม่ได้ว่ามันสวยอารายมากมายหรอก แต่แค้น อิอิ เราเดินทางไปเรื่อย ผ่านทางเดินสีแดง บางแห่งมีน้ำเชอะแชะ (เดินหลบเอาเองจิ) บางที่ก้อลื่น แถมยังมีสิ่งกีดขว้าง ต้นไม้บ้าง รถไฟบ้าง(ตัวมากกว่าร้อยขาขนาดใหญ่) พวกเราเดินไปคุยไป หึหึเราเดินนำไม่มีใครให้ต้องห่วงเหมือนใครบ้างคน หุหุ รู้นะว่าใครไม่ต้องถาม ความรู้สึกพวกเราตอนนั้นคงกระหายน้ำ และก้อหิว เดินกันสองขาแทบจะเป๋ เราใช้เวลาเดินทางนานที่เดียวแต่ไหน ๆ ก้อเดินมาแล้วไปให้ถึงดีกว่า สุดท้ายเราก้อไปถึง น้ำตกที่สวยมาก ๆๆๆๆๆๆๆ แต่ไม่คุ้มค่าเดิน ผมก้อม่ะรู้นะว่าเดินแบบไหนมันถึงจะคุ้มอิอิ ขอชื่นชมน้ำตกแม่เปียกซะหน่อย เป็นน้ำตกสูงให้ผมปีนคงไม่เอา น้ำยังไหลไม่แรงเท่าไร เข้าไปยืนใกล้ ๆ ละอองน้ำกะเด็นใส่ เย็นดีมาก ๆ ถ้าถามผมนะผมก้อชอบแหล่ะ 55+ น้ำตกหมูอ่ะ อาร่อยดี เราถ่ายรูปเสร็จก้อยกเท้าใครเท้ามันก้าวกลับอย่างรวดเร็ว ผมลืมบอกไปว่าเวลาที่ผมเดินน้ำขึ้นไปมองกลับหลังมาไม่เห็น เพื่อน ๆ ผมก้อกลัวว่าจะมีเสือมาคาบผม หรือมีบ้างสิ่งบางอย่างจะแสดงอิทธิฤทธิ์ขึ้นมาผมจะหัวจายวายซะก่อน แต่ตอนเดินทางเข้าป่าทุกครั้งผมจะบอกเจ้าที่เจ้าป่าเจ้าเขาเท่าที่พ่อผมเคยบอกมา และก้อจะบอกให้คุ้มครองทุกคนด้วย ต่อกันดีกว่าพวกเราเดินทางกลับ พร้อมกับว่าเราจะกินไรกันดีเมื่อถึงด้านล่าง ชัวร์มากครับเรากินตำบักหุ่งที่แสนจะอร่อย คนไม่ได้ไปกินไม่มีวันรู้หรอกอย่าลืมไปกินกันล่ะ หลังจากที่เรากินเสร็จก้อเดินทางไปหาที่แช่น้ำแร่กัน ผม ติ้น และ เฟิร์สเข้าไปนอนแช่อยู่ในห้องแช่น้ำแร่ ส่วนทอมกับเล็ก นอนรออยู่ด้านนอก ผมจำไม่ได้หรอว่าเข้าไปแช่กันกี่นาที รู้แค่ว่าตอนออกมาคนรอแช่กันเพียบ หลังจอกแต่งตัวเดินออกมาผมรู้สึกตัวเบาคล้ายจะเป็นลม 55+ ขาเขอ อ่อนปวกเปียก เหงื่อยังคงไหลไม่หยุด พวกเราซื้อไข่นกกระสา ไม่ใช่เว้ยไข่นกกระทา ผม ทอม และเฟิร์ส เอาไข่ไปต้ม ส่วนติ้นก่ะเล็ก ไปกินไข่ลวกกันมั๊ง 55+ แซวมัน รออยู่ 15 นาทีก้อเอาไข่เดินไปขึ้นรถเดินทางกลับ 55+ สุดท้ายมีคนโทรมาชวนเราไปกินหมูกะทะ 55+ ม่ะใช่ใครก้อไอ้ หนุ่ม เจ้าของร้านมอมเมาเยาวชนด้วยเกมส์สารพัด เราตกลงไปกินหมูกะทะที่ตัวเมืองเชียงใหม่ นัดเจอกันที่ ชุมแพหมูกะทะ เราก้อนั่งกินกันสักพักก้อมีรุ่นน้องเข้ามาที่โต๊ะใกล ้ ๆ ผมก้อคุยไปสองสามคำ หลังจากกินหมูกะทะเรียบร้อยเราก้อแยกกันกลับ ผม ทอม เฟิร์สและหนุมกลับ ไปอยู่ที่หอเฟิร์ส ติ้นกับเล็กกลับแม่โจ้ หลังจากนั้นไม่มีอ่ะไรจะเล่าล่ะ คิดต่อกันเองอิอิ..........จบดีกว่า